Adrianna Szymańska

Łatwo wyobrazić sobie, jak smutne było jej życie, jeśli co kilkadziesiąt lat musiała zakładać nową rodzinę, aby czuć, że nie jest sama na świecie, że jest ktoś, kto się o nią troszczy i komu na niej zależy. Kiedy to wszystko przestanie mieć znaczenie? Po którym opuszczeniu jakiegoś domu na zawsze odechce jej się wszystkiego? Ada ciągle powtarzała, że to najlepsza era, ale czy na pewno? Czy teraz czuła coś innego niż nadchodzący strach przed odejściem z Domku? Czy w końcu, po tylu latach, odnalazła i stworzyła ludzi, z którymi miała się nigdy nie rozstać, którzy mieli przekazywać jej sekret i odpowiedzialność za tę wiedzę kolejnym generacjom? Czyżby wierzyła, że w końcu nadszedł właściwy czas?

˗ Dlatego tak lubię spędzać z wami te chwile, patrzeć na was, cieszyć się wami. Lubię tu siedzieć na tym twardym dywanie i śmiać się kretyńsko, wiedząc, że rzucisz we mnie kapciem, że w ogóle będzie tu zawsze ktoś, kto rzuci we mnie kapciem. Wśród was, wśród tych ludzi, co żyją teraz, jest mi dobrze. I chcę wam towarzyszyć aż do końca, chcę śledzić wasze losy aż do końca.

Monika się wzruszyła.

˗ Być może dopadnie mnie kiedyś taki zaszczyt, że przy którymś z was, z waszych potomków, odejdę normalnie jak człowiek. To by było coś.

Monika wstała i pociągnęła nosem.

˗ Dobranoc, mamo ˗ powiedziała i szybko weszła do pokoju po prawej stronie Domku, przechodząc za plecami matki.

Ada wyjrzała przez okno. Widziała deszczowe niebo złamane światłem ulicznej latarni. Gdyby jakiś przechodzień zerknął do góry, zobaczyłby, że się uśmiecha.